You ask me to enter

But then you make me crawl

And I can't be holding on

To what you got

When all you got is hurt

[U2 - One]

You know I never want to let you down

It cuts me up to see you sad

And I wish that I could undo what I've done

Give back the faith in me you had.

You know I love you more than anyone

But I get a little wrapped up in myself

But you know I never want to do you wrong

Bring into question what we have

I know I let you down

[Gotye - Giving me a chance]

Eyes Wide Open

With our eyes wide open we…

With our eyes wide open we…

So this is the end of the story

Everything we had, everything we did

Is buried on dust

And this dust is all that’s left of us

But only a few ever worried

While the signs were clear, they had no idea

You just get used to living in fear

Or give up

When you can’t even picture your future

We walk the plank with our eyes wide open…

Some people offered up answers

We made out like we heard, but they were only words

They didn’t add up

To a change in the way we were living

And the saddest thing

Is all of it could have been avoided

But it was like to stop consuming is to stop being human

And why would I make a change if you won’t?

We’re all in the same boat, staying afloat

For the moment

And we walk the plank with our eyes wide open, we…

Walk the plank with our eyes wide open

And we walk the plank with our eyes wide open, we…

Walk the plank with our eyes wide open

With our eyes wide open we…

Walk the plank, we walk the plank

And that was the end of the story

Mirade que bonitiño

Podedes seguir algunhas das miñas páxinas dende esta páxina:

https://flavors.me/sontania

A nosa presentación sobre a Armada Invencible

As miñas experiencias en Coruña

Xa na primeira semana que estou aquí me pasan cousas raras.

Para variar, cando chegamos ao piso non funcionaba Internet así que chamei ao servizo técnico para que nos viñeran arreglar o asunto.

O luns chamoume o técnico para ver si estaba na casa e podía vir mirar iso. Total, que cando chega ábrolle a porta e entra sin dicir nada. Cando se dá conta do que fixo, párase no pasillo, mírame e díceme: soy el técnico. Ao que eu só podía responder: xa xa.

Ponse a mirar o router e pregúntame donde está o PTR. Dígolle que na habitación do lado (a de Paula). Entra, apártome un pouco e quédase mirando para o corcho de Paula, o que xa me chamou a atención. Doume conta de que deixamos a porta de fóra aberta e auséntome para pechala. Cando me acerco de novo á habitación estaba mirando as fotos que ten Paula pegadas na porta do armario. WTF? Cando sente a miña presencia sobresáltase e dice que ten que baixar mirar de donde vén o problema. Baixou e subiu varias veces, a última para recoller unha funda que se deixou na habitación da xa mencionada Apula (por variar o nome, je je). Cómpre dicir que desta última vez tamén entrou sin esperar a que eu lle dixera: pasa pasa. Entrou directo á habitación dicíndome que se olvidara non sei que.

O caso é que tiña que volver ao día seguinte porque non conseguiu arreglar nada xa que "los cables están cruzados en una caja que está aquí fuera y en la central. Tu línea la recibe otra persona". Cousa que non entendín para nada, pero bueno.

Chega o martes para comprobar si se solucionara e ao ver que si, chamou á operadora para que fixeran as comprobacións necesarias. As liñas debían de estar saturadas porque se desesperaba e dicía seguido: a ver que quiero ir a comeeeeeer!

Despois de varios minutos intentando falar con alguén díceme: te importa si me conecto a internet?

Entón eu guieino ata a miña habitación para que usara o meu ordenador. Fun colocar o telefóno fijo ao lado do router (porque o que tiñamos non funcionaba e Paula trouxo outro e bah isto non vén a conto) e cando volvo á miña habitación vexo que o tipiño este está...xogando ao xadrez. Entón a min debeuseme quedar unha cara...non sei, só puiden irme á habitación de Antón (o noso novo compañeiro de piso) para rirme en silencio e contarlle o ocorrido.

Logo, o señor sae da miña habitación falando con alguén por teléfono. E de alí a un pouco imaxino que a que o estaba atendendo o puxo en espera porque empezou: operadora? operadora?! cómo te llamabas? cuál era tu nombre? operadora?? chica! chica!! operadora? ah, ola Isabel, yo soy Ángel. E xa non oín máis porque estaba intentando non soltar a carcajada.

Pois iso, que esa é a historia de hoxe. Xa levaba tempo sin escribir e sin entretervos, pero tampouco é que tivera moito que contar.

Ala, sede felices!

Delgadez extrema

Si, estou moi delgada e dou asco. Ou iso me dan a entender nesta miña casa.

A rapa das bestas outra vez

Onte acordeime dunha das miñas entradas mentres estaba vendo Cuatroº. Puxeron imaxes dunha rapa das bestas. É aínda peor do que esperaba. Pódese apreciar como a xente disfruta tirándose coma salvaxes encima dos animais, todo para demostrar...o que? A valentía? Non sei, eu o único que vin foi un montón de xente abalanzándose contra os pobres cabalos para despois cortarlles a crina.

Eu son unha persoa tolerable, pero é que isto supérame. É como o tema dos toros. Por que á xente lle parece divertido lastimar ao resto dos seres vivos? En fin, ten que haber de todo no mundo.

Hoxe por primeira vez na miña vida presenciei un accidente.

Viña con Jaime de Ferreira, de ir buscar uns sofás para levar ao Castelo. No cruce de Cangas óese un golpe. Penso de todo. Un fuego artificial (son as festas de Cangas), pisamos algo...un accidente. Mirei a un lado e vin os coches arrastrándose. Diante nosa había unha furgoneta e non puiden ver como foi exactamente, pero é deducible. O mellor de todo foi que o da furgoneta de diante largouse sin parar a axudar.

Jaime e eu baixamos, el intentou abrir a porta dun dos coches, no que ían dous señores que non podían saír. Pero eu non sabía que facer. Nin teño forza nin teño nada. Só nervios.

No outro coche ía outro señor ao que puideron sacar, pero berraba e queixábase moito da espalda.

Miña nai chamara á ambulancia, pero aínda non aparecera ninguén. Os primeiros foron os de tráfico. Decidín irme de alí, total, xa non podíamos facer nada. Só esperar a que chegase a ambulancia.

Un señor estaba ao lado do meu coche, que o parara ao lado dunha entrada a un campo porque non había outro sitio. E cando me veu acercarme a el xa me empezou a dicir que o quitara para diante, que si non vía que estaba tapando a entrada. Eu flipando. Metinme no coche para esperar a que un dos guardias me mandase saír, e o señor petándome na ventá, que movera o coche para diante. Veuse ata a ventanilla do meu lado e empezou a berrarme que si non o oía. E a todo isto, a ambulancia aínda non chegara. Estou moi cabreada.

Polo visto chegou cando estábamos saíndo, pero eu non me din conta porque xa non sabía nin para onde mirar.

Os tres señores, os dous que ían nun dos coches e o que ía solo, están ben. Só moi nerviosos e un deles debeulle de pasar algo na espalda. Pero puido ser peor.

En fin...Horrible.

Ola, levaba moito tempo sin actualizar a causa dos exames e todo iso. Tampouco teño nada que contar, pero para todos aqueles seguidores fieis, que saibades que sigo viva :)

Estou vendo as noticias con miña nai. Interesante non si? Pois ala, que sexades felices e xa vos informarei de calquera acontecemento que mereza a pena mencionar.

A mellor serie do mundo.

Os meus parecidos coas celebridades

Eficiencia.

Onte fun a urxencias por unha dor no lado esquerdo da barriga que me leva molestando varios días e, despois de dúas horas esperando para que me atendesen, miroume un médico (moi amable, iso si) e recetoume un medicamento máis unha dieta para algo que non teño.

Traducións épicas.

Hoxe descubrín o divertido que é traducir o meu blogue ao español mediante o tradutor de Google. Aquí vos deixo os exemplos máis graciosos, si queredes ver máis só tedes que traducir. Non fai falta que leades todo, con ler a traducida e mirar por encima a orixinal chega xDDD

Entrada orixinal:

Conversas en A Coruña

Hoxe no bus oín algo así como:

- Si si, y le digo...ah, entonces tu eres nacionalista, no? y me dice...No, soy gallego! (os dous que ían falando riron).

Pero que puta merda é esta? Odio á xente así. Ríndose como si ser galego fose inevitablemente o mesmo que ser nacionalista...ARGJHAHJ!!

Entrada traducida:

Conversaciones en Sao Paulo

Hoy en día en el autobús oí algo así como:

- Sí, sí, y decir que ... ¡ah, entonces usted es nacionalista, en? y me dice ... no, el gallego de soja! (Los dos se rieron al hablar).

Pero ¿qué coño es esta perra? Odio a la gente por el estilo. Galicia se ríe como si fuera inevitable lo mismo que ser nacionalista ... ARGJHAHJ!

Entrada orixinal:

Meu Deus, vaia loucura. Moita festa. Paseino xenial, fantástico! Aínda que agora estou morta, nunca chegara tan tarde á casa. De todas maneiras mañá será mellor cos nosos disfraces épicos :D Polo de agora aquí vos deixo o noso retrato da noite. Guapas, a que si? Je je.

Entrada traducida:

Dios mío, se vuelven locos. Muchas partes. Paseino brillante, fantástico! Incluso ahora que estoy muerto, yo nunca había vuelto a casa tan tarde. De todos modos mañana será mejor con nuestros disfraces épica: D Por ahora, aquí os dejo nuestro retrato de la noche. Hermoso, ¿qué es? Je je.

Entrada orixinal:

Creo que existe algún tipo de magnetismo que, en moitas ocasións, leva os estudantes a sentir que non teñen ganas de facer nada. De non ser así, son a persoa máis vaga que existe. Por que raios non dou feito nada de proveito? Que suplicio. De todas maneiras non son a única á que lle pasa, así que mal de moitos consolo de tontos. Como é ese dito en galego? Ten un equivalente? Non sei, pero enténdese.

En fin, o último ano de carreira quero ir de Erasmus. Se non me pillan para a universidade alemá en que se estuda galego irei a Brasil. Xa, é unha loucura, pero é que alí todo é moi divertido.

Entrada traducida:

Creo que hay una especie de magnetismo que a menudo lleva a los estudiantes que sienten que no tienen ganas de hacer nada. De lo contrario, yo soy la persona que no es más vaga. ¿Por qué diablos no le dé nada ventaja hecho? ¿Qué tortura. De todas formas yo no soy el único que gasta, mal consuelo para muchos de los necios. ¿Cómo se dice en gallego? Usted tiene un equivalente? No sé, pero es percibida.

Por último, el último año de carrera me quiero ir de Erasmus. Si el botín a la universidad alemana donde se estudia Galician'll ir a Brasil. Ya, es una locura, pero eso es todo lo que hay es muy divertido.

Entrada orixinal:

Polo menos hoxe non é a mesma canción de onte, que non contento con que se oíse en toda a rúa, cantábaa a toda voz: Me cago en esos putos rumanos, hijos de puta, putaaa.

Entrada traducida:

Por lo menos hoy no es la misma canción de ayer, no está contento con lo que se escuchó en toda la calle, a cada cantábaa voz: Me cago en organismos europeos de normalización rumano Hijos de puta, putaaa putos.

Buseros con ganas de cabrearme

Esta é a ruta diaria dun señor que conduce o autobús universitario en A Coruña (busero para resumir) dende a miña facultade (a de filoloxía) ata Pajaritas. Si non o apreciades ben, facede click nas imaxes para amplialas:

E esta foi a que decidiu facer o busero de hoxe (fixádevos nas etiquetas e seguídeas por orde alfabético, obviamente):

Subnormal. Que conste que a etiqueta B está tapando unha rotonda que tivo que pillar para poder chegar ao punto C. Pódese ver esa rotonda na primeira imaxe. Dígoo para que non se pense que se podía xirar directamente do punto B ao C.

PD: Cómpre dicir que o resto de autobuses estaban baixando polo sitio habitual.

Vacacións.

Esta semana santa non fixen nada. Dediqueime a tirarme no sofá e na cama, ver capítulos de The big bang theory, xogar á wii e saír algún día que outro a tomar o aire. Non sei que me pasa, cada día a vagancia faise maior. De todas maneiras esta semana poñereime as pilas.

.

.

.

Cabezazos contra portas de madeira.

Hoxe, cando estaba dirixíndome á casa aquí en Coruña, un rapaz duns 25 anos decidiu mostrar a súa furia ao mundo dando un cabezazo contra a porta do taller que está xusto ao lado do noso portal. Non sei si aquí é moi frecuente facer iso, pero a verdade é que é a primeira vez que o vexo e chamoume bastante a atención. Supoño que ten que haber xente para todo.

Un dos meus veciños está escoitando Melody. Xa é o que me faltaba.

Insomnio

Levo unhas catro horas intentando quedar durmida e non hai maneira. De risas. Pero polo menos vin unha película moi bonitiña: Enredados. Pensei que non me gustaría pero a verdade é que está ben. E aquí unha das imaxes (sacada de cuantocabron, por suposto):

Son unha boa persoa.

Hoxe é o terceiro día que fago unha boa acción neste mes. A primeira foi en Entroido; fun comprar uns lazos para o meu disfraz de sombrereiro tolo (ou cafetero misterioso para outros...hahaha) e devolvéronme 10e de máis. Ao principio funme pensando fuck yeah pero despois os remorsos eran tan grandes que volvín para devolvelos. Logo, outro día ceando na Boccata, non se deron conta de cobrarme a bebida e díxenllo. E hoxe, por último, cando fun comprar o pan, o dependente pensou que lle dera 2e en vez de 1e e devolvíame 1.3e. Non os aceptei, por suposto.

E nada, empezo a pensar que en vez de boa persoa son un pouco tonta. A que si? He, he.