Mirade que bonitiño

Podedes seguir algunhas das miñas páxinas dende esta páxina:

https://flavors.me/sontania

A nosa presentación sobre a Armada Invencible

As miñas experiencias en Coruña

Xa na primeira semana que estou aquí me pasan cousas raras.

Para variar, cando chegamos ao piso non funcionaba Internet así que chamei ao servizo técnico para que nos viñeran arreglar o asunto.

O luns chamoume o técnico para ver si estaba na casa e podía vir mirar iso. Total, que cando chega ábrolle a porta e entra sin dicir nada. Cando se dá conta do que fixo, párase no pasillo, mírame e díceme: soy el técnico. Ao que eu só podía responder: xa xa.

Ponse a mirar o router e pregúntame donde está o PTR. Dígolle que na habitación do lado (a de Paula). Entra, apártome un pouco e quédase mirando para o corcho de Paula, o que xa me chamou a atención. Doume conta de que deixamos a porta de fóra aberta e auséntome para pechala. Cando me acerco de novo á habitación estaba mirando as fotos que ten Paula pegadas na porta do armario. WTF? Cando sente a miña presencia sobresáltase e dice que ten que baixar mirar de donde vén o problema. Baixou e subiu varias veces, a última para recoller unha funda que se deixou na habitación da xa mencionada Apula (por variar o nome, je je). Cómpre dicir que desta última vez tamén entrou sin esperar a que eu lle dixera: pasa pasa. Entrou directo á habitación dicíndome que se olvidara non sei que.

O caso é que tiña que volver ao día seguinte porque non conseguiu arreglar nada xa que "los cables están cruzados en una caja que está aquí fuera y en la central. Tu línea la recibe otra persona". Cousa que non entendín para nada, pero bueno.

Chega o martes para comprobar si se solucionara e ao ver que si, chamou á operadora para que fixeran as comprobacións necesarias. As liñas debían de estar saturadas porque se desesperaba e dicía seguido: a ver que quiero ir a comeeeeeer!

Despois de varios minutos intentando falar con alguén díceme: te importa si me conecto a internet?

Entón eu guieino ata a miña habitación para que usara o meu ordenador. Fun colocar o telefóno fijo ao lado do router (porque o que tiñamos non funcionaba e Paula trouxo outro e bah isto non vén a conto) e cando volvo á miña habitación vexo que o tipiño este está...xogando ao xadrez. Entón a min debeuseme quedar unha cara...non sei, só puiden irme á habitación de Antón (o noso novo compañeiro de piso) para rirme en silencio e contarlle o ocorrido.

Logo, o señor sae da miña habitación falando con alguén por teléfono. E de alí a un pouco imaxino que a que o estaba atendendo o puxo en espera porque empezou: operadora? operadora?! cómo te llamabas? cuál era tu nombre? operadora?? chica! chica!! operadora? ah, ola Isabel, yo soy Ángel. E xa non oín máis porque estaba intentando non soltar a carcajada.

Pois iso, que esa é a historia de hoxe. Xa levaba tempo sin escribir e sin entretervos, pero tampouco é que tivera moito que contar.

Ala, sede felices!

Delgadez extrema

Si, estou moi delgada e dou asco. Ou iso me dan a entender nesta miña casa.

A rapa das bestas outra vez

Onte acordeime dunha das miñas entradas mentres estaba vendo Cuatroº. Puxeron imaxes dunha rapa das bestas. É aínda peor do que esperaba. Pódese apreciar como a xente disfruta tirándose coma salvaxes encima dos animais, todo para demostrar...o que? A valentía? Non sei, eu o único que vin foi un montón de xente abalanzándose contra os pobres cabalos para despois cortarlles a crina.

Eu son unha persoa tolerable, pero é que isto supérame. É como o tema dos toros. Por que á xente lle parece divertido lastimar ao resto dos seres vivos? En fin, ten que haber de todo no mundo.

Hoxe por primeira vez na miña vida presenciei un accidente.

Viña con Jaime de Ferreira, de ir buscar uns sofás para levar ao Castelo. No cruce de Cangas óese un golpe. Penso de todo. Un fuego artificial (son as festas de Cangas), pisamos algo...un accidente. Mirei a un lado e vin os coches arrastrándose. Diante nosa había unha furgoneta e non puiden ver como foi exactamente, pero é deducible. O mellor de todo foi que o da furgoneta de diante largouse sin parar a axudar.

Jaime e eu baixamos, el intentou abrir a porta dun dos coches, no que ían dous señores que non podían saír. Pero eu non sabía que facer. Nin teño forza nin teño nada. Só nervios.

No outro coche ía outro señor ao que puideron sacar, pero berraba e queixábase moito da espalda.

Miña nai chamara á ambulancia, pero aínda non aparecera ninguén. Os primeiros foron os de tráfico. Decidín irme de alí, total, xa non podíamos facer nada. Só esperar a que chegase a ambulancia.

Un señor estaba ao lado do meu coche, que o parara ao lado dunha entrada a un campo porque non había outro sitio. E cando me veu acercarme a el xa me empezou a dicir que o quitara para diante, que si non vía que estaba tapando a entrada. Eu flipando. Metinme no coche para esperar a que un dos guardias me mandase saír, e o señor petándome na ventá, que movera o coche para diante. Veuse ata a ventanilla do meu lado e empezou a berrarme que si non o oía. E a todo isto, a ambulancia aínda non chegara. Estou moi cabreada.

Polo visto chegou cando estábamos saíndo, pero eu non me din conta porque xa non sabía nin para onde mirar.

Os tres señores, os dous que ían nun dos coches e o que ía solo, están ben. Só moi nerviosos e un deles debeulle de pasar algo na espalda. Pero puido ser peor.

En fin...Horrible.

Ola, levaba moito tempo sin actualizar a causa dos exames e todo iso. Tampouco teño nada que contar, pero para todos aqueles seguidores fieis, que saibades que sigo viva :)

Estou vendo as noticias con miña nai. Interesante non si? Pois ala, que sexades felices e xa vos informarei de calquera acontecemento que mereza a pena mencionar.