¬¬'

Estou escribindo mentres espero a que chegue miña nai para cambiar a bombona de butano. Si, estaba na ducha e acabouse a auga quente. Cunde.

P.D. Non nos tocou o gordo, pero sí unha pedrea. Só iso serviu para que me puxesen o blogue coma antes. Jah!

EH! Que pasa aqui!

Estou vendo que cambiaron o modelo do meu blogue ao seu libre albedrío! Quen vos deu permiso? Cando me toque a lotería comprareime a miña propia liña de blogues e poñereino como a min me de a gana. Malditos bastardos!

Diretas á fama!

Hoxe, esperando na cola para comprar lotería na famosa administración de lotería de Coruña (non direi nomes para non dar publicidade), vin que había unha cámara rondando a porta de entrada. Asustada, díxenllo a Paula Canoura.
T - Paula! Que hai unha cámara! Seguro que é en direto e vainos tocar. Aaaaaaaah!
P - E eu non alisei o pelo!
T - Ala Paula, que presumida.
Pasa o tempo e vemos que aínda segue o señor entrevistando. Acercámonos máis á porta. Segue alí. O terror chega ás nosas caras. Peitéome mirándome no reflexo dunha porta. Paula roña dicindo que despois digo que é ela a presumida.
P - Tania, mira estes números que hai aquí colgados, cal pillamos? (o entrevistador acércase a nós sixilosamente mentres finximos, unha mirar os números e outra estar a falar por teléfono).
E - Aquí hai dúas rapazas que non teñen pinta de querer falar (Tócalle a Paula a espalda, ela vírase e prepárase para a pregunta). Ola, estamos en direto para a Galega, vides comprar lotería?
P - Si!
E - Un número cada unha?
P - Si.
T - Ai, eu non, eu veño por dous...
E - Ah, moi ben. E que faríades con tantos cartos?
P - É que eu non teño esperanza de que me toque...
E - Hahaha, entón para que ves?
P - Por mandatos...de mamá. Hahahaha.
E - Hahaha, pois moita sorte entón. (Dase a volta e despídese de toda a multitude que estaba a ver nese momento a galega e que quedou asombrada ante a nosa arte de declamación).
T - Jefada, xa sabía que nos ía tocar!
Señora que estaba detras nosa - Jajaja, al final os ha tocado!
T e P - Si...je je

Compramos a lotería, vainos tocar, seremos aínda máis famosas. A xente proclamaranos cando nos vexa. Dirá: Son elas! As rapazas que saíron na televisión aquel 14 de decembro! Viva! Viva!

Fin

Sms dun venres noite...

Taniaaaa!!? Juf'daads?!?a va, ms a jzcer ahgkoera!!! Eg???? Ts apaxzsas?!!! Ua revale!!! Buwenp and pña peroxima bz lo das rodoo ejhhÇÇ!!!

Benvido Nikko! :D

T.T

Gran sabiduría de Google

Esta información saqueina do Tuenti de HC, pero pareceume tan graciosa que a decidín poñer aquí para recordala dentro duns anos.
Entrade en Google, accedede á aplicación de mapas do mesmo e, dentro desta, clicade en "Cómo llegar". Estando aí poñede de destino A "Japón" e de destino B "China". Buscar. Mirade o punto 43.
Logo disto, seguide os mesmos pasos pero en lugar de poñer de destino B "China", poñede de destino B "Taiwan". Agora mirade o paso 79.
É tan XENIAL!!!!

Unha historia.

Hoxe chamáronme a atención por dicir na miña anterior entrada que ultimamente non me pasa nada divertido. Esa persoa, chamada Ánxela, ten razón, e por iso contarei unha das nosas aventuras. A continuación, a nosa fantástica historia do Opencor.
Decidimos ir comprar vasos de plástico a ese comercio. Entramos entoando o noso himno (sempre a mesma melodía pero cada día con diferente letra). Neste caso era: "O-pen-cor! O-pen-cor!", mentres movíamos os brazos para arriba e para abaixo.
Chegamos ao sitio dos vasos (cruzándonos cun dependiente do establecemento que se quedou cerca nosa mirando non sei que) e poñémonos a comentar cales serían de mellor calidade.
Ánxela: Estes?
Eu: No, que estes son moi podres...
Á: Entón estes...
E: Eses non son os que rompen?
Á: Que va, estes son bos.
E: A ver...(dobloos todo canto podo) Ah, pois non, non rompen.
Á: Os que rompen son estes, ves?
E: Ah, déixame comprobalo. (Volvo a doblar os vasos)

CLAS!

(Son que se oe en todo o Opencor)

Á + E: O_O! ... pfffffff...JAJAJAJAJAJA (saímos correndo despois de meter os vasos rotos onde estaban antes da catástrofe).
Cruzámonos co dependente que se queda mirando como pasamos medio correndo e ríndonos. Chegamos á caixa con lágrimas nos ollos:
Dependenta: Le atiendo por este lado.
Ánxela: QUEE?!!? (Entre unha carcajada)
D: Que por este lado...
Á: Ah, vale vale...
D: x.xx€
Eu: Tes un euro?
Á: Teño doooooooooooooous...(Ambas poñémonos a rir)
D: Gracias
Á+E: jaaaajajajaja

FIN