Estou farta.

Vinme obrigada a borrar a miña fantástica cabeceira xa que aos xestionadores do meu blogue lles pareceu bonito cortala pola metade. En fin.

O martes teño un exame e aínda non estudei case nada. En breves irei ao salón para viciar ao meu prezado Tekken 5. Cabréome cando xogo, pero co contenta que me poño ao gañar merece a pena.

Ademais, estou soíña no piso dende xoves e teño que evadirme desta triste realidade. Claro, algún estará pensando: menuda escusa tan mala. Pero non, non o é. Vale, quizais si. É igual, o caso é que necesito diversión, adrenalina! De noite prometo estudar un pouquiño :)

Un saúdo, espero volver a vervos canto antes. (a quen? non sei, pero é o que se me ocorreu)

Vós tamén vedes a foto da cabeceira do blogue cortada xusto por onde pon Gustame o c/...???

Ou só son eu? Malditos cambios!

Flepante.

Onte, viña eu pola rúa cara a miña casa e un señor moi amábel ofreceume un papeliño de propaganda relixiosa. Dinlle as gracias por educación, que a min estas cousas ...
En fin, poñome a ler o texto e vexo que, entre outras cousas, hai esta declaración:

Cuando Dios elimine la maldad y el sufrimiento, la Tierra se transformará en un paraíso donde la gente podrá vivir feliz para siempre y con salud perfecta. La Biblia predice que Dios "limpiará toda lágrima de sus ojos, y la muerte no será más, ni existirá más lamento ni clamor ni dolor".
En ese nuevo mundo, incluso se devolverá la vida a muchísimas personas que han muerto para que también disfruten de esas bendiciones.

Hai máis, pero con iso xa se pode ver por onde vai o tema. Pero imos ver, quen se pode crer semexante parrafada?????? A min personalmente fíxome gracia, pero dame medo pensar que hai xente que realmente se cre todo isto. Algún día gustaríame facer un estudo de como vive esta xente que reparte os folletos estes, só por curiosidade. Claro que igual me convirto nunha deles e non me volvedes a ver nunca máis...Sei que non poderíades soportalo :)

Hoxe é un día triste en Burela.

Non houbo cabalgata!

¬¬'

Estou escribindo mentres espero a que chegue miña nai para cambiar a bombona de butano. Si, estaba na ducha e acabouse a auga quente. Cunde.

P.D. Non nos tocou o gordo, pero sí unha pedrea. Só iso serviu para que me puxesen o blogue coma antes. Jah!

EH! Que pasa aqui!

Estou vendo que cambiaron o modelo do meu blogue ao seu libre albedrío! Quen vos deu permiso? Cando me toque a lotería comprareime a miña propia liña de blogues e poñereino como a min me de a gana. Malditos bastardos!

Diretas á fama!

Hoxe, esperando na cola para comprar lotería na famosa administración de lotería de Coruña (non direi nomes para non dar publicidade), vin que había unha cámara rondando a porta de entrada. Asustada, díxenllo a Paula Canoura.
T - Paula! Que hai unha cámara! Seguro que é en direto e vainos tocar. Aaaaaaaah!
P - E eu non alisei o pelo!
T - Ala Paula, que presumida.
Pasa o tempo e vemos que aínda segue o señor entrevistando. Acercámonos máis á porta. Segue alí. O terror chega ás nosas caras. Peitéome mirándome no reflexo dunha porta. Paula roña dicindo que despois digo que é ela a presumida.
P - Tania, mira estes números que hai aquí colgados, cal pillamos? (o entrevistador acércase a nós sixilosamente mentres finximos, unha mirar os números e outra estar a falar por teléfono).
E - Aquí hai dúas rapazas que non teñen pinta de querer falar (Tócalle a Paula a espalda, ela vírase e prepárase para a pregunta). Ola, estamos en direto para a Galega, vides comprar lotería?
P - Si!
E - Un número cada unha?
P - Si.
T - Ai, eu non, eu veño por dous...
E - Ah, moi ben. E que faríades con tantos cartos?
P - É que eu non teño esperanza de que me toque...
E - Hahaha, entón para que ves?
P - Por mandatos...de mamá. Hahahaha.
E - Hahaha, pois moita sorte entón. (Dase a volta e despídese de toda a multitude que estaba a ver nese momento a galega e que quedou asombrada ante a nosa arte de declamación).
T - Jefada, xa sabía que nos ía tocar!
Señora que estaba detras nosa - Jajaja, al final os ha tocado!
T e P - Si...je je

Compramos a lotería, vainos tocar, seremos aínda máis famosas. A xente proclamaranos cando nos vexa. Dirá: Son elas! As rapazas que saíron na televisión aquel 14 de decembro! Viva! Viva!

Fin